Σύμφωνα με το άρθρο 12 του Ν. 4172/2013 (Κ.Φ.Ε.), το ακαθάριστο εισόδημα από μισθωτή εργασία και συντάξεις περιλαμβάνει κάθε είδους παροχές, είτε σε χρήμα είτε σε είδος, που αποκτώνται από υφιστάμενη, προηγούμενη ή μελλοντική εργασιακή σχέση.

Ως εργασιακή σχέση νοείται, μεταξύ άλλων:

• η παροχή υπηρεσιών βάσει σύμβασης εργασίας σύμφωνα με το εργατικό δίκαιο,
• η παροχή υπηρεσιών βάσει σύμβασης (προφορικής ή έγγραφης) εξαρτημένης εργασίας, όπου ο εργοδότης καθορίζει τον τρόπο, τον χρόνο και τον τόπο εκτέλεσης,
• η παροχή υπηρεσιών βάσει συμβάσεων έργου ή παροχής υπηρεσιών με έως τρεις αντισυμβαλλόμενους ή, αν είναι περισσότεροι, όταν τουλάχιστον το 75% του εισοδήματος προέρχεται από έναν από αυτούς, υπό την προϋπόθεση ότι ο φορολογούμενος δεν έχει εμπορική ιδιότητα και δεν διατηρεί επαγγελματική εγκατάσταση διαφορετική από την κατοικία του.

Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 29 του Ν. 4172/2013 (όπως κωδικοποιήθηκε με τον Ν. 5193/2025), τα κέρδη από επιχειρηματική δραστηριότητα φορολογούνται με την κλίμακα της παραγράφου 1 του άρθρου 15, αφού προστεθούν στα τυχόν εισοδήματα από μισθούς και συντάξεις. Για τα κέρδη αυτά δεν ισχύουν οι μειώσεις του άρθρου 16.

Κατά συνέπεια, τα εισοδήματα από μισθωτή εργασία προστίθενται στα καθαρά κέρδη της ατομικής επιχείρησής (εκτός των περιπτώσεων «μπλοκακίου») και φορολογούνται αθροιστικά με την κλίμακα της παραγράφου 1 του άρθρου 15 του Ν. 4172/2013, ανεξάρτητα από την προέλευσή τους. Ωστόσο, η μείωση φόρου εφαρμόζεται μόνο στο μέρος του εισοδήματος που προέρχεται αποκλειστικά από μισθωτή εργασία και συντάξεις, σύμφωνα με την παράγραφο 3 του άρθρου 29 Κ.Φ.Ε.